دایم و وفادار . آمــــــــــــــــــــین  

واپســین بعد از ظــهر پاییزی بود و ســفری علــمی تدارک دیده شـده برای

بازدید از سد کرج اینک او را بدینــجا رسانده بود .

سد بزرگ و کوچک و توربینها و ........... تاج سد را رویت نموده و حتی نکاتی

چند پیرامــون گنجایش و دریچه های اصــلی و فرعی و گـل و لای رســوبات

بستر و ........عمر مفیدش دریافته بود .

در کنار رودخانه نشسته بود و محو تماشــای غلیان آبی زلال بود که سـعی

داشت با سرعتی هرچه بیشتر جریان داشته باشد و با قدرتی هرچه افزون

تر به هر چه بر میخورد با خود بحرکت در آورد .

غوطـــه ور عالـــم خیــــال خود بود و غــرق رویاهایش . گویی درون یکی از

حبابهای  روی سطــــح آب قرار گرفــــته و با جــوش و خروش رود هر دم به

کنجی از خیالش کشانده میشود .

ناگــاه صدایی نا آشنا حباب خیالش را ترکاند و او از درون پرت شد به بیـرون

ــ آهای با توام آقا پســـــــر چرا جوابمو نمیدی ؟

نوایی زمخـت اما دلنشین . به سان صدای پسرکی گرفتــار بلــوغ و سرمای

شدید نوش جان کرده .

اطراف را نگاهی انداخت . اما کسی را نیافت . جمع همکلاسان همسفر را

کـمی بالاتر در زیر درختان حاشیه جاده یافـت . پس کســی نبــود که بتـواند

صدا را بدو منسوب بداند .

باز آن صدا خطابش کرد :

ــ منم . اینجا . وسط  آب رو نیـــگا کن .

متوجه تخته سنگ بزرگی شد که میـان جریان آب قـرار گرفتـــه بود . باورش

نمیشد . با بهت و حیرت جواب داد : حالا از کجا فهمیدی من پسرم ؟

ــ عجب حرفی میزنی ها !!! خب معلومه دیگه .

جواب داد :از کجا مطمئنی که معلومه ؟

ــ مگه فرقی هـم میکنه ؟ مهــم اینـه که زنده ای و فرصت زندگی به سبک

یک انسان رو داری . امکانات و اختیاراتی داری که خیلی از موجودات دیگه از 

داشتنشون محرومند . سعــی کن این موقعیت ها رو مفــت از دست ندی .

اینقــدر که تو شاکی تشریف داری اگه بجای من بودی چکار میکردی ؟ اون

بالا رو نگاه کن . اون قلـــه سر به فلک کشیده رو میبینی ؟ منــم یک روزی

تو دامنه اون بودم . آخه اون بابا بزرگـــمه . خیلی سال پیش اون وقتـــها که

تو هنـوز بدنیا نیومده بودی جدمون زمین یک ســـرفه ای کرد و یک تکـــونی

خورد و من از اون بالا افتادم اینجـــا . حالا خیلـــی ساله که من تک و تنهـــا

وسط این رودخونه جا خوش کردم . یک موقع هایی اینقدر سطــــح آبش رو 

بالا میبره که میمــــونم زیر آب . همــش در تلاشـــه که منو از جا بکنه و با

خودش ببره . اینقدر این طرف و اون طرف بکوبه تا تکه تکه بشـم و جزیی از

خرده سنگهای کف رودخونه به حساب بیام . اما من از جام تکون نمیخورم

و همینجا میمونم و ثابت میکنم که : 

                       خواستن توانستن است

   یه روزم از دنیا میره

   کسی که عاشق نباشه

    تنــها میاد تنــها میره

این صدای رادیو تک موج آیوا بود که در دست چروک خورده پیر مردی

جا خوش کرده بود و با بضاعت کم تکنولوژیکش اما با سماجت فراوان طرب

افشانی میکرد و بقولی ترانه ای کوچه بازاری را در شعاعی چند متری

پخش میکرد .

اما پیر مرد که بر روی نیمکتی نشسته بود اصلن حواسش به این الحان

نبود وفقط صدای شر شر و لوپ لوپ آب فواره ها را می شنید که با سرعت

هرچه تمامتر بالا میرفتند و با شتابی افزون تر پایین می آمدند .

پیر مرد با آنها همذات پنداری میکرد . چرا که بسان همان قطرات خود را در

روز های واپسینی میدید که وقتی به پایین میرسند به مجموعه

آبهای استخر ملحق شده ودیگر آن قطره نمی نمایند .

او نیز می اندیشید که بزودی همچون لحظه ای برای او هم متصور

خواهد بود که ماهیت چنین اش بکل دگرگون شود  و ..........

اما چیزی که برایش بسیار سخت مینمود و آن اینکه خاطراتی را که

یک عمر مانوسش بوده و با شیرینیشان خندیده و با تلخیشان

گریسته و تنها مایملک او بحساب میآید چه سرنوشتی خواهند داشت و

آیا باز با او خواهند بود یا ........ ؟

آخر در این پایان راهی چیز دیگری جز آنها نداشت و همان خاطرات

گذشته است که به او اجازه نداده تا نام پارک شهر را بر همین مکانی که

اکنون نشسته برگزیند و همان باغ سنگلج را شناسد و بس .

اما پارک شهر از این نیمکتها زیاد داشت . خیلی زیاد . چند تکه چوب

سبز رنگ که با اتصال به دو پایه چدنی وظیفه مهمانداری مردمانی را

بدوش میکشیدند که هر کدام به دلیلی گذرشان بدانجا افتاده بود . برخی

برای هوا خوری و عده ای برای وقت گذرانی و گروهی هم در گذر از آن

مسیر برای رفع خستگی دقایقی را بر روی نیمکتی اطراق میکردند .

یکی از نیمکتها پذیرای دو جوانی بود که با موهایی بلند و صورتی زیبا

در عالمی شیرین و فارغ از محیط بیرون با همدیگر میگفتند و

میخندیدند . هر چند که ظاهر و البسشان بسان پسران بود اما رفتارشان به

گونه ی دختران می نمود .

آنها توجهی به دنیای پیرامون نداشتند و غرق در عوالم شیرین خود .

اما در اطراف مردمانی بودند که آنان را مینگریستند و برخی همچون گرگی

آرزوی کامیابی داشتند از آنهمه ظرافت جسم و روح .

در همان حوالی نیمکتی نیز در تصرف مادر و پسری بود که در گذر از پارک

برای رفع خستگی و تماشای مناظر لختی آسوده بودند .

مادر با نگاهی خیره به آن دو جوان با آنکه ذهنیتی مثبت از آنان داشت اما

توجهات دد صفتانه دیگران بر آنها را برنمی تافت و از تصور چنین توجهات

دیو سیرتانه ای در آینده فرزند دلبندش دلش میلرزید و هراسی

وجودش را فرا میگرفت و در آفند این ترس و بیم بود که کیف دستی

اش را محکم بخود میفشرد چرا که اکنون محتوی مقادیری دوا و درمون و

هورمون بود .

تازه از اینکه به یاد میآورد بعد از اینهمه روانپزشکی که تا به امروز

مراجعه کرده اند طبیبی حاضر شده فرزندش را به خاطر مشکل خاصش

ویزیت نماید لبخندی بر لبانش نقش میبست و وعده های امروز شنیده

اش قدرتی به او میداد تا آن هیولای هراس را راحت تر تحمل نماید .

تق تق تق

این صدای قلم خانم معلم کلاس دوم دبستان ملی کوشش بود که به لبه

چوبین میز نواخته میشد تا بلــکه پسرکی کـت شلوار سرمه ای پوش را

که در ردیف پسـران نشـسته و خیره به نقـطه ای در افکارش غوطه ور به

حضـور در کلاس فرا خواند . اما انـگـــار نه انگـــار . تلنگـــر ها سودی نداشت

پس بناچار بانگ بر آورد :

ساسان ! ساسان !

ــ ب ب ب بعلـــــــه......

ــ معلوم هست کجاها داری سیر میکنی ؟

ــ  اجازه خانوم . اجازه ...... هیچ کجا .

ــ نخیر . الآن یکـــربع ساعتــه کـــــه متوجهـت هستم . حواست کجاست

پسر ؟ به چی داشتی فکر میکــــردی ؟

ــ خانم اجازه ...... هیچ چی ......

ــ پسر جان میدونم کــه جسمت اینجا بود ولــی فکرت نه . راستشو بگـو

ذهنتو چی مشغول کرده بود ؟

و پسرک سرش را پایین می اندازد و هیچ نمی گوید .

ــ آقای ساسان خان بلند شو بایست و برایمان تعریف کن که حواست

کجــــــا بود ؟

او بلند میشود و می ایستد و همین کمی به او جسارت می بخشد .

با خود می اندیشد که آیا افکاری که کلـــی در آنها غوطــــه خورده و لذت

برده را باز گوید یا نه .

اما طنین بلند و آمـــرانه خانم معلم بصدا در می آید که :

ــ ساسان !! یا لا .

ــ خانم اجازه ..... داشتم فکــر میکردم چه جوری میــشه یه شـــلوار رو

تبدیلش کرد به دامن .

در حالیکه از فرط تعجب تمام مویرگهای صورت نحیف خانم معلــم تبدیل

میشد به شاهرگ پرسید :

ــ خب . نتیجه ای هم گرفتی ؟

ــ خانم اجازه . راستش به این نتیجه رسیدم که اگه دوخت پاچـــــه های 

شلوار رو بشکافیم و با یک دوخت در جلو و یک دوخت در عقب لنگه های

اونو دوباره به همدیگه بدوزیم میشه دامن . فقط باید حواسـمون باشه 

موقع پوشیدن زیپشو بندازیم پشت .

صدای خنده بچــــه ها بلنــــد میشود و خانم معلم سرتا پا متعجب اینـک

خشمگین برای مراجعت دوباره نظم و سکوت به کلاس فریاد میکـشد :

ــ ساکــــــــــت .

بعد با عصبانیت رو میکند به ساسان و می گوید :

ــ زود باش برو گـــوشـــــه کلاس بایست تا دیگه از این نبوغ ها از خودت 

بخرج ندی . باید تا آخر زنـــــگ دو تا دستهاتو و یک پاتو بالا بگیری .

ساسان در حالیکه پشت به کلاس تنبیه استحقاقی را بجـــــا میآورد با

خود میاندیشید که : پاچه های اون شلوار باید کوتاه هم بشه تا وقتی 

دامن شد و خواستی یک همچین مراســـــمی رو بجا بیاری بتونی یه 

پاتو بالا نیگر داری .

کلاس کاملن مرتب بود و ساکــت . فقط صدای یکی از شاگــردها بگـــوش 

میرسید که کتاب فارسی را رو خوانی میکرد .

این بار خانم معلم در حالیکه پشت میزش نشسته بود به نقطه ای روی

دیوار ته کلاس خیره شده بود و در عالمی دیگر بود . او به این فکـــــر

میکرد که چرا ذهن ساسان به چنین موضوعی مشغول بوده .

شاگردی که داشت کتاب را میخواند با اتمام کارش کمــی سکــــــوت کرد

و وقتی معلم را غــــرق افکارش یافت تصمیم گرفت یکــبار دیگر درس 

را از اول بخواند .

و اما خانم معلم مرتب با خودش کلنجار می رفت و راه به جایی نمــی برد

تا اینکه سر در گـــم از جا بلنـــد شــد و رفت نزد ساسان و در حالـــیکه

خم میشد در گوشش آرام پرسید :

ــ ساسان جان !! ..... حالا برای چی میخواستی شلوار رو دامنش کنی ؟؟

ــ خانم اجازه ...... برای اینکه منو بنشونید تو ردیف دخترا .

بعدی میدادند .

اما او درون تنهایی غریبی که کسی واردش نمیشد کمتر میتوانست از آن همه

شادمانی بهره ای جسته و ذره ای از آن را بدرون دنیای خود راه دهد .

                                            *******************                                             

با اسباب بازی هایش مشغول بود که مادر سراسیمه وارد شد و گفت :

ساسان  ؟؟؟ چرا هر چی صدات میکنم  جواب نمی دی پسر !!! مگه نمیشنوی ؟؟؟

ــ هان ؟؟؟ منو صدا کردین ؟؟؟ ببخشید اصلن متوجه نشدم .

مادر کمی نگاه کرد و در حالی که از شدت تحیر ابروانش را تا آخرین حد ممکن بالا 

میکشید با خود گفت : خیلی عجیبه ! این پسره حرکات و رفتارش خیلی فرق کرده

همش تو خودشه و با اسباب بازی های خواهرش مشغوله و به وسایل خودش توجهی 

نداره .

و در حالی که جناب تعجب میخواست شانه هایش را به سقف بچسباند از اتاق خارج شد .

                                            *******************

ــ مادر : از روزی که بردی موهاشو کوتاه کردی تو لکه . همش گرفتس . نمیدونم چشه !!!

ــ پدر : یعنی چه ؟؟؟ اون روز که اتفاق بدی نیوفتاد . خیلی هم بهش خوش گذشت (؟؟؟)

                                            *******************

اما آنها نمیدانستند که این سلمونی رفتن براش خیلی درد ناک بوده . آخه اون دوست

نداشت موهاشو کوتاه ببینه و با یه اسم پسرونه صداش کنند .

 همينطور كه داشت اوج ميگرفت فرشته اي رو ديد كه روي قوس يك رنگين

تو اين فكر بود كه اسم داداشي فينگيليش رو چي گذاشتن؟

شبی سرد از سالهای دهه چهل بود که در یکی از محله های شهر کودکی قدم به عرصه وجود نهاد تا

که غم خانه ای را که اندوه چهار ساله مرگ دخترکی چهار ساله در بر گرفته بود بزداید .

همه اهالی خانه غرق شادی بودند حال وهوای خانه کاملن تغییر کرده بود و سکوت دردناک جایش را

را داده بود به هلهله شادی . صدای شادمانی و سرور دوباره انجا طنین انداز شده بود

صدا انقدر بلند بود که نه تنها در کوچه و محله میپیچید بلکه تا اسمان هم میرفت

 اون بالا ها توی اسمون سرد و ابری فرشته ی کوچک و مهربونی بود که از اون بالا همیشه ناظر بود

بر سکوت و اندوهی که خود با پرواز از تن تنها طفل خانه بر جای گذاشته بود

اما امشب او هم متوجه میشد که گویا خبر هایی باید باشد

ارام ارام ارتفاع کم میکرد و دقت میکرد تا دریابد چه اتفاقی روی داده که توانسته رنگ غم هجرش را از

انجا بزداید

پس پایین تر امد و پایین تر

وقتی که بر اوضاع مسلط تر شد دریافت که شواهد و قراین خبر ورورد تازه واردی را میدهد

اری او به زودی متوجه شد که برادری از او در قالب تازه ای متولد شده است

ابتدا غمی احاطه اش کرد از این که نمیتوانست با حضور فیزیکی خود در جمع خانواده در شادمانی

انها شریک شود اما لختی بعد یادش امد که در همه این مدت همیشه تنها غم و اندوهش غم و درد

عزیزانش بوده وبس

پس این میلاد را به عنوان خاتم اندوه ها و غم های عزیزانش به فال نیک گرفت و دو باره اوج گرفت و

اوج گرفت و رفت اون بالا بالاها..........................

سلام

امیدوارم سال ۱۳۸۵ سال خوبی برای همه باشه

بخصوص عزیزی چون شما